Vita eius

Maria de Salazar anno 1548 nata est. Communitatum acta, per quas transiit, eam Toletanam esse tradunt, et de parentibus eius notitiae in diversis documentis variant. Educata est in palatio dominae Luisae de la Cerda, viduae Arias Pardo de Saavedra et dominae Malagonis. Ibi legere et scribere lingua Castellana didicit, Latine et Gallice legere potuit, et humanisticam doctrinam adepta est, quam scripta eius in omni pagina ostendunt.

Initio anni 1562 Teresia a Iesu in palatium venit, ad dominam Luisam consolandam missa, et sex menses ibi mansit. Maria tredecim vel quattuordecim annos nata erat. Postea recordabatur se et sodales suas Teresiam per rimas ostii observasse dum oraret, atque illi visitationi amorem solitudinis et orationis exercitium tribuebat. Sex alios annos in vita palatina permansit. Vere anni 1568 Teresia Toletum rediit ut de fundatione Malagonis ageret. Maria, viginti annos nata, scripsit Dominum tunc eam ad vitam religiosam vocavisse, et decisionem suam per duos annos nemini communicavit.

Monasterium Malagonis ingressa est die 9 maii 1570, in festo sancti Gregorii Nazianzeni, et nomen Mariae a Sancto Ioseph accepit. Anno 1571 professionem emisit et iis annis prima sua carmina oblationis composuit. Mense februario 1575 Teresia eam secum in Andalusiam duxit. Beatiae patrem Hieronymum Gracián, Visitatorem apostolicum, noverunt, et adventus eius cursum expeditionis mutavit: consilium Caravacae dimissum est et Teresia Hispalim profecta est.

Die 18 maii cum sex monialibus Beatia egressae sunt. Hispalim die 26 intraverunt, post novem dies itineris, et dominica Sanctissimae Trinitatis, die 29 maii 1575, conventus fundatus est. In illo primo capitulo Teresia regimen domus Mariae commisit, quae viginti septem annos nata erat.

Teresia Hispalim mense iunio 1576 reliquit nec Mariam iterum vidit. Ex tunc frequenter sibi scripserunt: plus quam sexaginta epistulae Teresiae ad priorissam Hispalensem servantur, ex regimine, affectu et hilaritate constantes. Teresia eam «filiam meam» vocat, rogat ut respondeat, de novitiis, confessariis et oratione monet, et veniam petit cum se eam laesisse putat.

Anni 1578 et 1579 durissimi fuerunt. In media oppugnatione contra Discalceatos, provincialis Calceatus Didacus de Cárdenas domum visitavit et, fine anni 1578, Mariam deposuit. Segregata in cella sua mansit, sine voce et sine loco, et Teresia ei scripsit ut pateretur et taceret. Die 1 aprilis 1579 frater Angelus de Salazar Vicarius generalis Discalceatorum nominatus est, et die 28 iunii Mariae officium priorissae reddidit. Communitas eam sequentibus annis iterum elegit.

«Post mortem eam fundatricem elegissent, et vivam quoque libentissime.»

Teresia die 4 octobris 1582 mortua est. Anno post, ex mandato Gracián, Maria Hispali Libro de Recreaciones incepit.

Fine anni 1584 superiores eam Olisiponem miserunt ad primum Carmelum Discalceatum Lusitaniae fundandum. Hispali die 10 decembris profecta est cum Gracián, Antonio a Iesu et Mariano, et Olisiponem pervenit in vigilia Nativitatis. Primos dies in conventu Dominicano Annuntiatae egit, cum cuius monialibus Santa concordia conscripsit. Die 19 ianuarii 1585 communitas in San Alberto sedem suam posuit, et die 25 aprilis Maria priorissa electa est. Clarissas Flandrenses excepit et in earum constitutionibus collaboravit. Mense maio 1589, classe Anglica in conspectu, sorores in castrum confugas sedavit.

Post mortem Teresiae provincialis Nicolaus Doria regimen Discalceatorum centralizavit et autonomiam monialium minuit. Maria ad priorissas scripsit et confirmationem Constitutionum Teresiae promovit, quas Sixtus V in Brevi Salvatoris diei 5 iunii 1590 approbavit. Exsecutio earum et morte papae et brevi posteriore frustrata est. Anno 1588 ei sub poena excommunicationis interdictum erat cum Gracián agere, et die 17 februarii 1592 Gracián ex Ordine expulsus est. Superiores utrique amicitiam tribuerunt quam illa respuit.

Mense ianuario vel februario 1593 eam in carcerem sera clausum incluserunt. Ibi circiter novem menses mansit, cum nulla sorore loquens et Missa ad dies praecepti reducta. Fontes causam non referunt. Ex illa inclusione prodiit Carta que escribe una pobre y presa descalza, die Parasceves, 16 aprilis 1593, data.

Maria agili calamo et formatione classica scripsit. Servantur:

• Libro de RecreacionesDialogus Hispali anno 1583 inchoatus. Autobiographiam eius, magnitudinem Carmeli, vitam et mortem Teresiae et fundationem Hispalensem colligit.
• Carta de una pobre y presa descalza et Ramillete de mirraScripta ex inclusione anni 1593 et annorum sequentium.
• Avisos o Consejos que da una priora a otraConsilia regiminis (1590), cum destinataria Hispalensi.
• Tratado sobre la relajación religiosa et Instrucción de noviciasAnnis 1599 et 1602 data. Instrucción lingua Gallica anno 1612 impressa est.
• Carmina, epistulae et testimonium eius in processu canonizationis TeresiaeViginti tria carmina; testimonium in San Alberto die 25 augusti 1595 subscriptum est.

Eius Escritos espirituales in editione Simeonis a Sacra Familia collecti sunt (Romae, 1979), et Libro de Recreaciones editionem et translationem Anglicam Alison Weber et Amanda Powell habet (2002). Eruditi sicut Rafael Pascual eam heredem et transmissricem charismatis Teresiani exhibent.

Anno 1597 iterum priorissa electa, San Alberto usque ad aprilem 1600 rexit. Mense maio 1603 per epistulam Ioannem de Brétigny hortata est ut fundationem Carmeli in Gallia susciperet. Generalis eam Olisipone removeri iussit antequam Galli advenirent. Talaveram de la Reina cum Blanca a Iesu die 7 septembris pervenit et, post octo dies, mandatum accepit ut sola Cuervam pergeret. Ibi die 19 octobris 1603, hora nona noctis, quinquaginta quinque annos nata, obiit.

Chronica Belchioris a Sancta Anna, Olisipone medio saeculo XVII edita, plus quam centum paginas ei dedicavit et eam aureola sanctitatis exhibuit. Gracián eam unam ex mulieribus maximae puritatis, spiritus et prudentiae habuit quas post Teresiam cognovit. Anno 1991 Capitulum Generale propositionem accepit ad causam beatificationis eius introducendam, et mense decembri 1999 Definitorium Generale dolorem suum manifestavit de poenis quas ipsa et Anna a Iesu passae erant et de tractatione quam in historiographia Ordinis acceperunt. Hodie ignoratur ubi sepulta sit.