അവളുടെ ജീവിതം

മരിയ ദെ സലസാർ (María de Salazar) 1548-ൽ ജനിച്ചു. അവൾ കടന്നുപോയ സമൂഹങ്ങളുടെ രേഖകൾ അവളെ തൊളേദോക്കാരിയായി കണക്കാക്കുന്നു; മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ഓരോ രേഖയിലും വ്യത്യസ്തമാണ്. മലഗോണിന്റെ പ്രഭ്വിയും അരിയാസ് പാർദോ ദെ സാവേദ്രയുടെ വിധവയുമായ ദോണ്യ ലൂയിസ ദെ ല സെർദയുടെ കൊട്ടാരത്തിലാണ് അവൾ വളർന്നത്. അവിടെ കാസ്റ്റിലിയൻ ഭാഷയിൽ വായിക്കാനും എഴുതാനും പഠിച്ചു; ലത്തീനും ഫ്രഞ്ചും വായിക്കാൻ പ്രാപ്തയായി; അവളുടെ രചനകളുടെ ഓരോ താളിലും തെളിഞ്ഞുകാണുന്ന മാനവികതാ സംസ്കാരം നേടുകയും ചെയ്തു.

1562-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ ദോണ്യ ലൂയിസയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ഈശോയുടെ ത്രേസ്യ കൊട്ടാരത്തിലെത്തി, ആറു മാസം അവിടെ താമസിച്ചു. അന്ന് മരിയയ്ക്ക് പതിമൂന്നോ പതിന്നാലോ വയസ്സായിരുന്നു. ത്രേസ്യ പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ താനും കൂട്ടുകാരികളും വാതിലിന്റെ വിടവുകളിലൂടെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കാറുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് അവൾ പിൽക്കാലത്ത് ഓർമ്മിച്ചു; ഏകാന്തതയോടുള്ള സ്നേഹവും പ്രാർഥനാശീലവും ആ സന്ദർശനത്തിന്റെ ഫലമായി അവൾ കണക്കാക്കി. ആറു വർഷംകൂടി അവൾ കൊട്ടാരജീവിതത്തിൽ തുടർന്നു. 1568-ലെ വസന്തകാലത്ത് മലഗോണിലെ സ്ഥാപനം ചർച്ച ചെയ്യാൻ ത്രേസ്യ വീണ്ടും തൊളേദോയിലെത്തി. അപ്പോൾ ഇരുപതു വയസ്സുണ്ടായിരുന്ന മരിയ, കർത്താവ് തന്നെ സന്യാസജീവിതത്തിലേക്കു വിളിച്ചത് അപ്പോഴാണെന്ന് എഴുതി; ആ തീരുമാനം അവൾ രണ്ടു വർഷം ആരോടും പറയാതെ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചു.

1570 മേയ് 9-ന്, നസിയാൻസസിലെ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗറിയുടെ തിരുനാൾ ദിവസം, അവൾ മലഗോൺ ആശ്രമത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് മരിയ ദെ സാൻ ഹോസെ എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ചു. 1571-ൽ വ്രതവാഗ്ദാനം നടത്തി; ആ വർഷങ്ങളിൽ സമർപ്പണത്തിന്റെ ആദ്യ കവിതകൾ രചിച്ചു. 1575 ഫെബ്രുവരിയിൽ ത്രേസ്യ അവളെ അന്തലൂസിയയിലേക്കു കൂടെ കൊണ്ടുപോയി. ബെയാസിൽവച്ച് അപ്പസ്തോലിക സന്ദർശകനായ ഹെറോണിമോ ഗ്രാസ്യാൻ അച്ചനെ അവർ പരിചയപ്പെട്ടു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരവ് യാത്രയുടെ ഗതി മാറ്റി: കരവാക്ക പദ്ധതി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു, ത്രേസ്യ സെവില്ലയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു.

മേയ് 18-ന് ആറു സന്യാസിനികളോടൊപ്പം അവർ ബെയാസിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ടു. ഒൻപതു ദിവസത്തെ യാത്രയ്ക്കുശേഷം 26-ന് സെവില്ലയിൽ പ്രവേശിച്ചു; പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിന്റെ ഞായറാഴ്ചയായ 1575 മേയ് 29-ന് മഠം സ്ഥാപിതമായി. ആ ആദ്യ ചാപ്റ്ററിൽ ത്രേസ്യ മഠത്തിന്റെ ഭരണം ഇരുപത്തിയേഴു വയസ്സുകാരിയായ മരിയയെ ഏൽപ്പിച്ചു.

1576 ജൂണിൽ ത്രേസ്യ സെവില്ല വിട്ടു; പിന്നീട് മരിയയെ കണ്ടിട്ടില്ല. അതിനുശേഷം അവർ ഇടയ്ക്കിടെ കത്തുകളെഴുതി: സെവില്ലയിലെ പ്രിയോറയ്ക്ക് ത്രേസ്യ എഴുതിയ അറുപതിലധികം കത്തുകൾ നിലനിൽക്കുന്നു; ഭരണകാര്യങ്ങളും സ്നേഹവും നർമ്മവും നിറഞ്ഞവയാണ് അവ. ത്രേസ്യ അവളെ “എന്റെ മകളേ” എന്നു വിളിക്കുന്നു, മറുപടി എഴുതാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു, നവസന്യാസിനികളെയും കുമ്പസാരക്കാരെയും പ്രാർഥനയെയും കുറിച്ച് ഉപദേശിക്കുന്നു, മരിയയെ വേദനിപ്പിച്ചെന്നു തോന്നിയാൽ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.

1578-ഉം 1579-ഉം ഏറ്റവും കഠിനമായ വർഷങ്ങളായിരുന്നു. നഗ്നപാദ സഭാംഗങ്ങൾക്കെതിരായ ശക്തമായ നീക്കത്തിനിടയിൽ, പാദരക്ഷാധാരി ശാഖയുടെ പ്രൊവിൻഷ്യലായ ദിയേഗോ ദെ കാർദെനാസ് മഠം സന്ദർശിക്കുകയും 1578-ന്റെ അവസാനത്തിൽ മരിയയെ സ്ഥാനഭ്രഷ്ടയാക്കുകയും ചെയ്തു. അവൾ സ്വന്തം മുറിയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു, ശബ്ദമോ സ്ഥാനമോ ഇല്ലാതെ; സഹിക്കാനും മൗനം പാലിക്കാനും ത്രേസ്യ അവൾക്ക് എഴുതി. 1579 ഏപ്രിൽ 1-ന് ആംഗൽ ദെ സലസാർ സഹോദരൻ നഗ്നപാദ സഭാംഗങ്ങളുടെ വികാരി ജനറലായി നിയമിതനായി; ജൂൺ 28-ന് അദ്ദേഹം മരിയയ്ക്ക് പ്രിയോറ സ്ഥാനം തിരികെ നൽകി. തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിലും സമൂഹം അവളെ വീണ്ടും തിരഞ്ഞെടുത്തു.

“അവളുടെ മരണശേഷം സ്ഥാപകയായി അവളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമായിരുന്നു, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾപോലും വളരെ സന്തോഷത്തോടെ.”

1582 ഒക്ടോബർ 4-ന് ത്രേസ്യ മരിച്ചു. ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം, ഗ്രാസ്യാന്റെ നിർദേശപ്രകാരം, മരിയ സെവില്ലയിൽ Libro de Recreaciones എഴുതിത്തുടങ്ങി.

1584-ന്റെ അവസാനത്തിൽ പോർച്ചുഗലിലെ ആദ്യത്തെ നഗ്നപാദ കർമ്മലമഠം സ്ഥാപിക്കാൻ മേലധികാരികൾ അവളെ ലിസ്ബണിലേക്ക് അയച്ചു. ഡിസംബർ 10-ന് ഗ്രാസ്യാൻ, ഈശോയുടെ അന്തോണിയോ, മരിയാനോ എന്നിവരോടൊപ്പം അവൾ സെവില്ല വിട്ടു; ക്രിസ്മസ് തലേന്ന് ലിസ്ബണിലെത്തി. ആദ്യ ദിവസങ്ങൾ അവൾ അനുൻസിയാദയിലെ ഡൊമിനിക്കൻ മഠത്തിൽ ചെലവഴിച്ചു; അവിടത്തെ സന്യാസിനികളോടൊപ്പം Santa concordia തയ്യാറാക്കി. 1585 ജനുവരി 19-ന് സമൂഹം സാൻ ആൽബെർത്തോയിൽ താമസമാക്കി; ഏപ്രിൽ 25-ന് മരിയ പ്രിയോറയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. ഫ്ളെമിഷ് ക്ലാരസഭാ സന്യാസിനികളെ അവൾ സ്വീകരിക്കുകയും അവരുടെ നിയമാവലി തയ്യാറാക്കുന്നതിൽ സഹകരിക്കുകയും ചെയ്തു. 1589 മേയിൽ ഇംഗ്ലീഷ് കപ്പൽപ്പട കാഴ്ചയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, കോട്ടയിൽ അഭയം തേടിയ സഹോദരിമാരെ അവൾ ശാന്തരാക്കി.

ത്രേസ്യയുടെ മരണശേഷം പ്രൊവിൻഷ്യൽ നിക്കോളാസ് ദോറിയ നഗ്നപാദ സഭാംഗങ്ങളുടെ ഭരണം കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും സന്യാസിനികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. മരിയ പ്രിയോറമാർക്ക് എഴുതുകയും ത്രേസ്യയുടെ നിയമാവലിയുടെ സ്ഥിരീകരണത്തിനായി യത്നിക്കുകയും ചെയ്തു; അഞ്ചാം സിക്സ്റ്റസ് മാർപാപ്പ 1590 ജൂൺ 5-ലെ Salvatoris എന്ന പേപ്പൽ ബ്രീവേയിലൂടെ അതിന് അംഗീകാരം നൽകി. മാർപാപ്പയുടെ മരണവും പിന്നീടുള്ള ഒരു ബ്രീവേയും അതിന്റെ നടത്തിപ്പിനു തടസ്സമായി. 1588-ൽ ഗ്രാസ്യാനുമായി ഇടപെടുന്നത് മഹറോൻ ശിക്ഷയുടെ ഭീഷണിയോടെ അവൾക്ക് വിലക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; 1592 ഫെബ്രുവരി 17-ന് ഗ്രാസ്യാനെ സഭയിൽനിന്നു പുറത്താക്കി. ഇരുവർക്കുമിടയിൽ സൗഹൃദമുണ്ടെന്ന് മേലധികാരികൾ ആരോപിച്ചു; അവൾ അത് നിഷേധിച്ചു.

1593 ജനുവരിയിലോ ഫെബ്രുവരിയിലോ അവളെ പൂട്ടിട്ട ഒരു കാരാഗൃഹത്തിൽ അടച്ചു. ഏകദേശം ഒൻപതു മാസം അവൾ അവിടെ കഴിഞ്ഞു; ഒരു സഹോദരിയോടും സംസാരിക്കാനാവാതെ, ബലി കടമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രമായി ചുരുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. കാരണം രേഖകളിൽ കാണുന്നില്ല. ആ തടവിൽനിന്നാണ് 1593 ഏപ്രിൽ 16-ലെ ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ച തീയതിയുള്ള Carta que escribe una pobre y presa descalza പിറന്നത്.

ചടുലമായ തൂലികയും ക്ലാസിക്കൽ വിദ്യാഭ്യാസവുമുള്ള മരിയയുടെ ഈ രചനകൾ നിലനിൽക്കുന്നു:

• Libro de Recreaciones1583-ൽ സെവില്ലയിൽ ആരംഭിച്ച സംഭാഷണരൂപത്തിലുള്ള കൃതി. അവളുടെ ആത്മകഥ, കർമ്മലത്തിന്റെ മഹത്വം, ത്രേസ്യയുടെ ജീവിതവും മരണവും, സെവില്ലയിലെ സ്ഥാപനം എന്നിവ ഇതിൽ സമാഹരിച്ചിരിക്കുന്നു.
• Carta de una pobre y presa descalza, Ramillete de mirra1593-ലെ തടവിലും തുടർന്നുള്ള വർഷങ്ങളിലും എഴുതിയ രചനകൾ.
• Avisos o Consejos que da una priora a otraഭരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശങ്ങൾ (1590); സെവില്ലക്കാരിയായ ഒരു സ്വീകർത്താവിനുള്ളത്.
• Tratado sobre la relajación religiosa, Instrucción de noviciasയഥാക്രമം 1599-ലും 1602-ലും എഴുതിയവ. Instrucción 1612-ൽ ഫ്രഞ്ചിൽ അച്ചടിച്ചു.
• കവിതകൾ, കത്തുകൾ, ത്രേസ്യയുടെ വിശുദ്ധപദ നടപടിക്രമത്തിലെ അവളുടെ സാക്ഷ്യംഇരുപത്തിമൂന്നു കവിതകൾ; സാക്ഷ്യപത്രത്തിൽ 1595 ഓഗസ്റ്റ് 25-ന് സാൻ ആൽബെർത്തോയിൽവച്ച് ഒപ്പുവച്ചു.

അവളുടെ Escritos espirituales പവിത്ര കുടുംബത്തിന്റെ സിമെയോൺ പ്രസാധനം ചെയ്ത പതിപ്പിൽ സമാഹരിക്കപ്പെട്ടു (റോം, 1979); Libro de Recreaciones-ന് ആലിസൺ വെബറും അമാൻഡ പവലും തയ്യാറാക്കിയ പതിപ്പും ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷയും ഉണ്ട് (2002). റാഫേൽ പാസ്ക്വൽ പോലുള്ള പണ്ഡിതർ അവളെ ത്രേസ്യൻ വരദാനത്തിന്റെ അവകാശിയും പകർന്നുനൽകുന്നവളുമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

1597-ൽ വീണ്ടും പ്രിയോറയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അവൾ 1600 ഏപ്രിൽ വരെ സാൻ ആൽബെർത്തോ ഭരിച്ചു. 1603 മേയിൽ ഫ്രാൻസിൽ കർമ്മലമഠം സ്ഥാപിക്കാൻ ഒരുങ്ങാൻ അവൾ ജീൻ ദെ ബ്രെതിഞ്ഞിയെ കത്തിലൂടെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ഫ്രഞ്ചുകാർ എത്തുന്നതിനുമുമ്പ് ജനറൽ അവളെ ലിസ്ബണിൽനിന്നു മാറ്റി. ഈശോയുടെ ബ്ലാങ്കയോടൊപ്പം സെപ്റ്റംബർ 7-ന് അവൾ തലവേര ദെ ല റെയ്നയിലെത്തി; എട്ടു ദിവസത്തിനുശേഷം കുവേർവ വരെ ഒറ്റയ്ക്കു തുടരാൻ നിർദേശം ലഭിച്ചു. 1603 ഒക്ടോബർ 19-ന് രാത്രി ഒൻപതു മണിക്ക്, അൻപത്തിയഞ്ചാം വയസ്സിൽ അവിടെ അവൾ മരിച്ചു.

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ ലിസ്ബണിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ബെൽഷിയോർ ദെ സാന്താ ആനയുടെ ചരിത്രഗ്രന്ഥം അവൾക്കായി നൂറിലധികം പേജുകൾ നീക്കിവച്ചു; വിശുദ്ധിയുടെ പരിവേഷത്തോടെ അവളെ അവതരിപ്പിച്ചു. ത്രേസ്യയ്ക്കുശേഷം താൻ അറിഞ്ഞ സ്ത്രീകളിൽ ഏറ്റവും നിർമ്മലതയും ആത്മീയതയും വിവേകവും ഉള്ളവരിൽ ഒരാളായി ഗ്രാസ്യാൻ അവളെ കരുതി. 1991-ൽ ജനറൽ ചാപ്റ്ററിന് അവളുടെ നാമകരണ നടപടി ആരംഭിക്കാനുള്ള ഒരു നിർദേശം ലഭിച്ചു; 1999 ഡിസംബറിൽ, അവളും ഈശോയുടെ ആനയും അനുഭവിച്ച ശിക്ഷകളിലും സഭയുടെ ചരിത്രരചനയിൽ അവർക്കു ലഭിച്ച പെരുമാറ്റത്തിലും ജനറൽ ഡെഫിനിറ്റോറിയം ദുഃഖം പ്രകടിപ്പിച്ചു. അവൾ എവിടെയാണ് അടക്കപ്പെട്ടതെന്ന് ഇന്ന് അറിയില്ല.